Scroll naar boven

Mijnwerken op de Ijen, het zwaarste beroep op aarde

Mijnwerken op de Ijen, het zwaarste beroep op aarde
Nienke Nieuwenhuis
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...

Wie naar Indonesië op vakantie gaat droomt er waarschijnlijk van om de Bromo te bezoeken. Het is misschien de bekendste vulkaan, maar zeker niet de enige om te beklimmen. Indonesië bestaat uit honderden vulkanen, waarvan het grootste gedeelte actief is. Wij gaan de Ijen beklimmen, een unieke vulkaan in het oosten van Java. De vulkaan wordt ontgonnen en mijnwerkers lopen hier dagelijks 2x de berg op om kilo’s zwavel omhoog te halen. Een bijzondere plek om te bezoeken, dit moet één van de zwaarste beroepen op aarde zijn.

De echte die hard toeristen beginnen ’s nachts te lopen om tegen de ochtend de blauw brandende zwavelgassen in de krater te zien. De foto’s die we zien zijn prachtig, maar wij gaan toch liever overdag.

De vulkaan Ijen beklimmen

Met een privéauto kom je het makkelijkste tot het basisstation van de Ijen en hier begint het 3km lange pad naar de kraterrand. Zodra we gaan lopen zien we de eerste mijnwerkers van de berg naar beneden komen. Ze lopen een flink tempo, op hun schouders twee grote manden met knalgele zwavel. Het gewicht van 60 tot 90 kilo dragen ze aan een enkel bamboelatje op 1 schouder. Een indrukwekkend gezicht. Sommigen blijven even staan voor een praatje en zijn blij met een sigaret, anderen zijn duidelijk vermoeid en lopen op een stug tempo door naar beneden. Groeten doen ze allemaal.

Het goed aangelegde pad gaat steil omhoog naar de kraterrand. Onderweg staan overal manden vol zwavel te wachten om opgehaald te worden door hun eigenaren. Na 2km komen we bij een cafeetje, waar buiten een weegschaal hangt. Hier kunnen de mannen hun manden wegen. We blijven belangstellend staan kijken. De eerste twee mannen die hun manden eraan hangen, lopen met mijn gewicht op hun nek of zelfs meer naar beneden.

De kraterrand van de Ijen

De laatste kilometer is niet zo steil meer, maar de zwaveldampen benemen je de adem. Het is mistig en helaas hebben we geen uitzicht. De jongeman die met ons meeloopt zegt dat er beneden in de krater geen mist is. Hij wil ons graag de krater laten zien. De steile en onregelmatige trap die de krater ingaat ziet er niet heel aanlokkelijk uit. De jongen vertelt dat hij voor de tweede keer die dag naar beneden gaat. Het begint te regenen en terwijl hij zijn mand gaat halen lopen wij alvast terug. Nog geen tien minuten later komt hij ons achterop met een nieuwe mand en loopt een stukje met ons mee. Hij vertelt dat hij voor elke kilo, die hij uit de berg haalt, 800rp krijgt, omgerekend 5 eurocent. We delen onze koekjes met hem tijdens een kleine pauze.

Wandelritme op de berg

De Ijen is steil en met onze Nederlandse wandelbenen kunnen we niet anders dan in een rustig omhoog. De mijnwerkers doen het ook rustig aan, ze hebben immers het echt zware werk nog voor de boeg. Naar beneden wordt het nog zwaarder en moeten onze knieën en benen behoorlijk werken. De mijnwerkers lopen daarentegen in een verbazingwekkend tempo naar beneden. Het lijkt wel of ze snelwandelen. De meesten dragen laarzen, maar er zijn een paar op slippers en zelfs 1 op blote voeten. Daar loop je dan, op je weliswaar oude, maar toch wel goede sportschoenen. De man met de blote voeten past mijn schoenen niet, maar een van de mannen met slippers heeft precies mijn maat. Hij is er duidelijk blij mee en het laatste stukje naar beneden, loop ik op mijn sokken. Ik heb enorm respect voor deze mannen.

Wat vind je van dit artikel?

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (No Ratings Yet)
Loading...